Wyszukiwarka:
Jesteś w dziale:  Strona Główna » Biuletyn Informacji Publicznej » Gminne Centrum Reagowania » Udzielanie pierwszej pomocy

Udzielanie pierwszej pomocy

 

PIERWSZA POMOC

 

Schemat postepowania

  1. Zachowaj spokój
  2. Udzielić pomocy
  3. Wezwać pogotowie
  4. Zabezpieczyć teren
  5. Zostać z rannym

 

Reanimacja - wykonujemy gdy poszkodowany nie oddych i brak tętna

 

 

         Postepowanie: ułożyć poszkodowanego na twardym podłożu, na plecach, udrożnic drogi oddechowe

         Jeden ratownik: Trzymając głowę stałe w odchyleniu do tylu wdmuchuj spokojnie powietrze ( ok. 1-1,5 s) do momentu wyraźnego uniesienia sie klatki piersiowej. Odczekaj na wydech ( ok 1s), patrze czy klatka piersiowa opadła. Wykonaj drugie wdmuchniecie. Ustaw sie na wysokości klatki piersiowej. Z powierzchnią klatki piersiowej styka sie tylko nasada jednej ręki. palce nie moga dotykać klatki. Uciski wykonuj prostopadle w dół. Nie odrywaj rąk od powierzchni mostka między uciskami. Tempo 15 uciśnięć na 10 sekund. Co 1-2 minuty sprawdzaj czy nie powróciło samoistne tętno i oddech. Jeżeli nie kontynuuj reanimację.

 

          Dwóch ratowników: Ratownicy rozmieszczaja sie po przeciwnych stronach poszkodowanego. Na każde jedno wdmuchnięcie powietrza wykonuja serie pięciu ucisnięć mostka.

 

 

Postepowanie w zależności od wieku poszkodowanego:

(słowo "dorosły" należy traktowac jako dorosły fizycznie, a nie wiekowo lub psychicznie)

 

Reanimacja krążeniowo- oddechowa

Niemowle
do 1 roku życia

Dziecko
1-8 roku życia

Dorosły
od 8 roku życia

Miejsce ucisku

Jeden palec
poniżej lini sutkowej

Jeden palec
poniżej dołu mostka

Dwa palce
poniżej dołu mostka

Głębokość ucisku (generalnie: 1/3 głębokości mostka)

1,5 - 2,5 cm

2,5 - 3,5 cm

4,5 - 5 cm 

Częstotliwość ucisku mostka (nie ilość!!!)

>100 na minutę

>=100 na minutę

=100 na minutę

Proporcje wddech - ucisk

1:5

1:5

2 : 15 *)
dla 1 lub 2 ratowników

Ilość cykli na minutę (wartości idealne, w praktyce trudne do osiągnięcia

20/min

20/min

>4/min

*) Od ponad trzech lat ujednolicono proporcje oddechów do ucisków z powodu większej skuteczności metody 2 : 15 (lepsze dotlenienie). Poza tym jest to ułatwienie dla osób, które często myliły proporcje. Stara metoda nadal uważana jest za prawidłową, ale mniej skuteczną.

 

 

Zaburzenia oddychania
- częstą przyczyną braku oddechu jest zapadnięcie się nasady języka u nieprzytomnego leżącego na wznak.

Sztuczne oddychnie- wykonujemy, gdy poszkodowany nie  oddycha, ale tętno jest wyczuwalne

 

 

         Postepowanie: ułożyć poszkodowanego na twardym podłożu, na plecach. Rozpocznij od dwóch spokojnych wdmuchnięć powietrza. Trzymając głowe stale w odchyleniu do tyłu, wdmuchnij spokojnie powietrze (ok. 1 - 1,5 s)do momentu wyraźnego uniesienia się klatki piersiowej. Odczekaj na wydech (ok. 1s), patrz czy klatka piersiowa opadła, wykonaj drugie wdmuchnięcie. co 1-2 minuty sprawdzaj czy nie powrócił samoistny oddech i czy nie zanikło tętno.

        

 

Postepowanie w zależności od wieku poszkodowanego:

(słowo "dorosły" należy traktowac jako dorosły fizycznie, a nie wiekowo lub psychicznie)

 

Zaburzenia oddychania

Niemowle
do 1 roku życia

Dziecko
1-8 roku życia

Dorosły
od 8 roku życia

Sztuczna wentylacja

30/min

20/min

12/min

Wdech

co 2 sek.

co 2 sek.

co 2 sek.

Metoda

usta-nos-usta

usta-usta

usta-usta

Objetość (jednorazowy wdech)

10ml /1 kg masy ciała

10ml /1 kg masy ciała

10ml /1 kg masy ciała

 

Metoda usta-nos

         Głowa jest odgięta, szyja wyprostowana. Ręka przytrzymująca żychwę zamyka szczelnie usta chorego. Najlepiej jest jeszcze docisnąć kciukiem dolną wargę do górnej. Ratujący szeroko otwiera swoje usta i robi wdech (nieco głębszy niż przy normalnym oddychaniu). Otwartymi ustami obejmuje szczelnie nos chorego i wydycha powietrze z płuc. Wystąpić może ryzyko, że przy zbyt szybkim wdmuchiwaniu powietrze może zamiast do płuc trafia do żołądka, a to spowoduje jego opróżnienie. Dlatego powietrze należy wdmuchiwać powoli i płynnie. Po wdmuchnięciu szybko cofa swoją głowę i zerka kątem oka na klatkę piersiową ratowanego. Może po ruchach żeber ocenić skuteczność sztucznego oddychania. W ten sposób wykonuje się 12 oddechów na minutę.

         Gdy w czasie wdmuchiwania natrafi się na silny opór, jest to zwykle efekt nieprawidłowej pozycji głowy chorego. Rzadziej może być przyczyną ciało obce blokujące drogi oddechowe. Jeśli zatkana jest jama nosowa natychmiast przechodzimy na metodę usta-usta.

        Metoda ta jest rzadko stosowana gdyż, nos często jest niedrożny (katar, alergia), a w przypadku stanu urazowego w nosie znajdują się skrzepy krwi. Poza tym wentylując metodą usta-nos nie jesteśmy w stanie prawidłowo obserwować klatkę piersiową.

Metoda usta-usta

         Wykonuje się podobnie jak powyższą metodą, z tą różnicą, że palcami szczelnie zaciska się nos, usta ratowanego są lekko rozchylone, a ratujący przyciska swoje szeroko rozwarte usta do ust chorego. Metoda ta też niesie ryzyko, że przy zbyt szybkim wdmuchiwaniu powietrze może zamiast do płuc trafia do żołądka, a to spowoduje jego opróżnienie. Dlatego powietrze należy wdmuchiwać powoli i płynnie. Również w tej metodzie trudniej jest utrzymać właściwą pozycję głowy chorego. Ryzyko przeniesienia choroby zakaźnej z pacjenta na ratownika jest niewielkie. Można użyć odpowiednich środków pomocniczych lub nawet chusteczkę (nie higieniczną!).

Sztuczne oddychanie prowadzi się tak długo, aż:

  • do oczekiwanego rezultatu - powrót samoistnego oddechu,
  • przybyła ekipa pogotowia ratunkowego przejmie opiekę nad chorym,
  • gdy ktoś nas zmieni lub opadniemy z sił.

 

Utrata przytomności- "pozycja bezpieczna"

 

 Objawy: Brak reakcji na bodźce zewnętrzne, wyczuwalne tętno oraz oddech.

Nie wolno: Zostawić ratowanego samego, podawać niczego do ust, podkładać niczego pod głowę. Pozostać w pozycji na wznak.

Należy: Udrożnić drogi oddechowe poprzez odchylenie do tyłu głowy poszkodowanego z równoczesnym odciągnięciem brody do góry zapewniając prawidłowe oddychanie i zapobiegając zachłyśnięciu.

Dla bezpieczeństwa przed i po odchyleniu głowy zaglądnąć do jamy ustnej poszkodowanego, aby usunąć ewentualne ciała obce. Jeżeli ratowany jest nieprzytomny, ale ma wyczuwalne tętno i oddech należy ułożyć go w pozycji bezpiecznej.

 

Złamania

 

 Objawy: Ból, obrzęk, krwawienie. Zmiana zabarwienia skóry. Zniekształcenie kończyny. Trudność w poruszaniu. Widoczne w ranie odłamy kostne

Nie wolno: Ruszać rannego bez wyraźnej potrzeby. Przemieszczać rannego bez unieruchomienia złamanej kończyny. Poruszać złamana częścią ciała. Samodzielnie nastawiać złamaną część ciała.

Należy: Zdjąć ze złamanej części ciała biżuterię oraz - jeżeli to konieczne zdjąć lub rozciąc ubranie. Ustabilizować uszkodzoną kończynę przez obłozenie podręcznymi przedmiotami, aby nie wisiała w powietrzu i nie mogła się przesuwać. Unieruchomić dwa sąsiednie stawy wykorzystując do tego np. deseczki, kije lub sztywne, grube gazety. Przedramię należy unieruchomić przez podtrzymanie drugą zdrową kończyna lub podwieszenie na części koszuli, kurtki, chusty trójkątnej. Nogę można unieruchomić mocując do zdrowej, za pomocą chust, podłużnych pasów materiałów, wypełniając przestrzeń między nogami.

 

 

Krwotoki zewnętrzne

 

Co to jest krwotok? Krwotok jest to wylanie się krwi z naczynia krwionośnego lub serca wskutek urazowego lub chorobowego uszkodzenia ich ściany. 

Objawy: Krwawienie w wyniku przerwania ciągłości skóry.

Nie wolno: czyścić rozległych ran, usuwać z nich ciał obcych, używać wąskch opasek uciskowych, zakładać opatrunku zbyt mocno, ruszać rannego - jeżeli  zakłada sie uraz kręgosłupa lub złamanie kończyn.

Należy: Ucisnąc krwawiące miejsca za pomocą opatrunku. Jeżeli opatrunek przecieka, należy dołożyć następny i mocniej docisnąć bandaż. Poszkodowany powinien leżeć. Zraniona kończyna, jeżeli nie jest złamana, powinna być uniesiona.

 

Oparzenia termiczne

 

 

Objawy: Ból, poparzenia skóry, utrata przytomności, silne zaróżowienie skóry.

Nie wolno: Zdejmować ubrania w którym doszło do poparzenia.

Należy: oparzenia termiczne schładzać woda, najlepiej bieżącą. Jeżeli schładzanie wodą jest niemożliwe, donoś wodę w mniejszych naczyniach lub stosuj zimne kompresy. Oparzone kompresy ochładzaj conajmniej przez 15 min. Oparzenie okryj jałowym luźnym opatrunkiem.

Osoba odpowiedzialna za:
  • wytworzenie informacji: Daniel Mituła
  • wprowadzenie informacji do podstrony BIP: Daniel Mituła (02/11/2004 09:44:00)
  • zaakceptowanie treści informacji: Daniel Mituła (01/06/2006 23:39:38)
  • ostatnią zmianę treści wiadomomości: Daniel Mituła (01/06/2006 23:39:32)


Kompleksowa organizacja ślubu i wesela